Like to follow Xaviera's news & adventures?

Subscribe to Xaviera's Friends and Fans newsletter and receive 2 to 3 updates per year.

SUBSCRIBE TO NEWSLETTER

To protect your privacy we use Mailchimp to send Newsletters.

postmark mailchimp red

 You can unsubscribe at anytime.

Nieuwsbrief December 2021

Xie and Philip Xmas card 2021 10x15 min

Beste vrienden en fans,

Het is weer die tijd van het jaar... om jullie onze beste wensen te sturen voor een gelukkig en nu vooral gezond Nieuw Jaar. Ik ben blij dat ik zelf de respectabele leeftijd van 78 jaar in redelijke gezondheid heb bereikt en een bijzonder vol en opwindend leven heb geleid, vooral toen ik veel jonger was. Kortom, over de plekken die ik altijd al wilde zien zou ik makkelijk kunnen zeggen: BEEN THERE, DONE IT. Ik zal je nu enkele van de meest memorabele momenten uit  mijn leven beschrijven. Dat wil niet zeggen dat het altijd de beste zijn!

Om te beginnen was er de Tweede Wereldoorlog die, in mijn geval plaatsvond in Indonesië aangezien mijn lieve ouders in Soerabaja, Java woonden, op het moment dat de oorlog uitbrak tussen de Japanners en de Nederlanders. Natuurlijk waren er de gaskamers in Europa, waar verschillende van mijn eigen joodse familieleden verdwenen en nooit meer terugkeerden: acht van hen werden vergast in Sobibor.

Mijn vader, dr. MICK DE VRIES, een gerenommeerde arts/psychiater en intellectueel, ( tevens beste vriend van een van Hollands beroemdste schrijvers, Simon Vestdijk), had Nederlands-joodse ouders. Mijn moeder was een Frans/Duitse mannequin genaamd GERMAINE. Ik heb over hen verschillende hoofdstukken geschreven in een van mijn boeken, KIND AF. Omdat mijn vader op Java was opgegroeid en hij mijn moeder tijdens een lange vakantie in Nederland had leren kennen, kwamen ze na hun huwelijk op Java te wonen. Ik ben geboren op 15 juni 1943 en slechts drie weken later arresteerden de Japanners mijn ouders en mij. Ik was nog een baby. Mijn moeder en vader werden toen enkele jaren gescheiden van elkaar in verschillende concentratiekampen. Ik bleef bij mijn moeder in kamp Tjideng, een vreselijk oord van wat mijn moeder me vertelde. De krankzinnige lunatic kampcommandant SONEI martelde en/of vermoordde veel Nederlandse vrouwen, vooral tijdens volle maan, en dus was het op een dag de beurt van mijn moeder, toen ze een zak suiker het kamp in had gesmokkeld en meteen daarop werd betrapt door een van de vele Jappen. De suiker was bedoeld om mij in leven te houden, omdat ik vreselijk ziek was met dysenterie. Zij overleefde ternauwernood de waanzinnige schoppen en afranselingen van Sonei, gevolgd door drie weken in een super heet dodenhuis. Toen de oorlog voorbij was, keerden we allemaal berooid terug naar Amsterdam met heel weinig steungeld van het Rode Kruis. Mijn vader, die 15 jaar ouder was dan mijn moeder, werkte zich de volgende 20 jaar letterlijk dood als arts in Amsterdam.

Op mijn 18e won ik een prijs als beste secretaresse van Nederland voor MANPOWER en was ik te zien in verschillende tv-programma’s, zoals de voor de vuist weg show van WILLEM DUYS. Ik hield altijd al van schrijven en was op de middelbare school zelfs redactrice van het S.P.O. Scholieren Pers Organisatie maandblad, samen met Martin Hartkamp. Ondertussen was er een mooie jonge vrouw, AMONDI genaamd -, met haar Zuid-Afrikaanse knappe echtgenoot, JANNIE- , die via het Rode Kruis het adres van mijn vader gevonden had, bij ons op bezoek om haar vader weer te ontmoeten. Ze was het eerste kind van Mick uit zijn vorige huwelijk en was ook geboren op Java, maar woonde nu in Johannesburg met drie kleine kinderen. Toen ik 20 werd, hoewel mijn vader ziek was geworden met de ene beroerte na de andere, besloot ik dat ik mijn vleugels moest uitslaan en accepteerde ik Amondi's uitnodiging om hen te bezoeken voor zolang ik wilde. Ondertussen zorgde mijn arme moeder nog een paar jaar voor mijn zieke, verlamde vader.

Al met al heb ik ongeveer vier geweldige jaren in Johannesburg doorgebracht, waar ik als copywriter bij een groot reclamebureau werkte en een mooi penthouse had gehuurd in Hillbrow. Ik leefde een redelijk avontuurlijk bestaan zonder drugs of alcohol, aangezien ik nooit alcohol heb gedronken, maar had wel heel wat aantrekkelijke minnaars en zelfs af en toe een lesbische affaire.

Toen ik Mr. Perfect ontmoette - dat dacht ik althans - JON WEBER, een knappe super sportieve Amerikaanse econoom, en hij had me ten huwelijk gevraagd, besloot ik hem te volgen naar New York. We gingen na een jaar uit elkaar en de rest kan worden gelezen in mijn eerste bestsellerboek, The Happy Hooker. Ik werkte als secretaresse voor de Nederlandse consul in Manhattan en begon 's nachts en in de weekends wat bij te schnabbelen als callgirl om mijn schamele salaris te compenseren. Toen ROBIN MOORE, de beroemde auteur van het boek the French Connection, opdook in mijn nieuwe sjieke bordeel, dat ik voor 10.000 dollar had gekocht, schreven we het boek samen, bijgestaan door de journaliste, YVONNE DUNLEAVY.

Zoals je je kunt voorstellen, heb ik tijdens de promotietour door heel Amerika behoorlijk wat interessante plekken in de VS gezien. Mijn relatie met die Jon Weber was ruim voordat het boek uitkwam voorbij, waar ik geen spijt van had, want hij was een econoom en erg gierig en kritisch naar mij. In 1971 werd ik gedeporteerd uit de VS voor het schrijven van dat ondeugende boek, The Happy Hooker, en voor betrokkenheid bij een grootschalig corruptieschandaal van de Knapp politiecommissie in Manhattan!

Ik heb vier jaar in Toronto, Canada gewoond, waar ik trouwde met een lieve joodse antiquair van mijn leeftijd, FRANK APPLEBAUM. Op een gegeven moment wilde ik zo wanhopig graag een baby van hem dat ik hem er zonder dat te melden een beetje in heb ingeluisd. Hij wilde namelijk geen kind met mij, omdat hij bang was dat zijn orthodox-joodse ouders erachter zouden komen dat ik de gelukkige hoer was die de baby van hun zoon droeg. Ik werd op de een of andere manier gestraft omdat ik tegen zijn wil me toch door hem had laten bevruchten. Na 4 maanden belandde ik doodziek in het ziekenhuis met wat een buitenbaarmoederlijke zwangerschap bleek te zijn en stierf bijna tijdens het verwijderen van het vier maanden oude ongeboren kind. Ach, het leven ging door. Ik werd ook uit Canada gedeporteerd, liet me vervolgens van Frank scheiden op afstand, en eenmaal terug in Nederland had ik nog de kans om mijn vader te zien, die me toen amper herkende nadat hij vijf beroertes had gehad. Kort na zijn dramatische dood spreidde ik mijn vleugels weer uit om de rest van de wereld te verkennen.

En zo belandde ik elke winter drie maanden in een lieflijk Mexicaans vissersdorpje, genaamd Zihuatanejo, niet ver van het chique en drukke Acapulco. Al snel vond ik het perfecte happy bungalowpark, las Uracas, aan het strand van Playa la Ropa. Daar werd ik gedurende gedurende de komende 14 jaar smoor verliefd op ROBERTO SCHLOSSER, een Hongaarse tweemaal gescheiden, zeer knappe filmproducent en charmante ex-playboy, een paar jaar jonger dan ik. Hij had de afgelopen 30 jaar in Mexico-Stad gewoond en bezocht net als ik ook elk jaar Zihuatenejo, waar hij het gebruik had van een romantische flat met uitzicht op de prachtige oceaan van zijn ex vrouw en tevens moeder van een van zijn kinderen, die een beeldschone Mexicaanse actrice was.

Welke minnaar ik ook mee had genomen, WIJ TWEE HADDEN  in de namiddag EEN DOORLOPENDE EMOTIONELE EN ZEER SEKSUELE GEHEIME AFFAIRE, terwijl mijn reisgenoten lange strandwandelingen maakten of een drankje dronken in een bar aan het einde van het strand, om naar de spectaculaire zonsondergang te kijken. Helaas stierf Roberto aan leukemie twee dagen nadat ik hem in Mexico had bezocht om afscheid te nemen. We waren al zo'n 14 jaar verliefd.

Terug in Europa waren er zeven intense en vaak leuke en zeer sexy jaren met JOHN DRUMMOND, in Marbella, Andalusië, Spanje. Hij was een buitengewoon welbespraakte en belezen, creatieve 10 jaar oudere Schot, die al geruime jaren in Spanje woonde. Hij was super fit, buitengewoon handig, een geweldige kok, hield er buiten een half dozijn oude mini’s ook nog een dozijn grappige kippen en een trotse haan op na, die allemaal te vinden waren achter mijn villa in enorme tuin. Hij was, net als mijn huidige man dol op lekkere mollige vrouwen, die van seks hielden en zijn oude mini cooper autos, die in onze garage en ergens in de achtertuin stonden behoorden tot zijn andere grote liefde, John was seksueel buitengewoon goed gebouwd en had een enorme behoefte aan seks. Hij woonde in een grote, maar nogal primitieve Finca (boerderij) in de bergen bij Fuengirola totdat ik hem vroeg om bij mij in te trekken in mijn gloednieuwe villa in Marbella en hij zijn boerderij in handen van een jeugdig soort slaafje achter liet.

 

JOHN was de ultieme brainbox bij uitstek

Hij hield van poëzie en schreef me in de loop der jaren zelfs tientallen ondeugende gedichten en had honderden geweldige boeken gelezen, maar had ook in het begin van onze relatie een licht alcoholprobleem. We genoten allebei van klassieke muziek. Zijn beroemde uitspraak over zijn rijden onder invloed van drank was: "Als je niet dronken kunt rijden, kun je ook niet nuchter rijden." Hij had inderdaad nog nooit een auto-ongeluk veroorzaakt.

Dus tussen Mexico in de winter, een paar maanden per jaar in Marbella, waar ik een heerlijke villa met zwembad had en mijn nieuwe huis in Amsterdam, reisden we met z'n tweeën de wereld rond. Toen hij terugkeerde naar Marbella, en ik terugging naar Amsterdam, wist ik dat hij voor mijn villa, tuin en zwembad zou zorgen, want hij was buitengewoon handig en hield van mijn zorgeloze levensstijl. We schreven zelfs samen een bijzonder grappig en tevens opwindend boek over ons tweeën, genaamd HAPPILY HOOKED of... wat gebeurt er als twee enorme egomaniakken verslaafd raken aan elkaars lichaam en geest! Tussen deze sabbaticals van elkaar door, accepteerden we allebei af en toe seksuele escapades met andere geliefden, zolang we er wel eerlijk over waren. In ons boek beschreven we ook onze mooie reizen door Zuid-Amerika, Europa Guatemala, Argentinië, Brazilië, Mexico, Griekenland en Israël; noem maar op. We vlogen waar we heen wilden. En... ik begon de Penthouse-seks adviescolumn te schrijven met de naam CALL ME MADAM voor de VS en de rest van de wereld, waar ze het maandblad  zouden verkopen. Af en toe hielp John me een paar van deze grappige, sexy maar ook soms droevige brieven te beantwoorden. Ik heb die column 36 jaar geschreven.

En BOB GUCCIONE, die ik ook persoonlijk had leren kennen, noemde me de langstlopende seksuologe, die die beroemde column schreef. Dus nadat die stormachtige relatie met John abrupt eindigde toen hij een dikke, jonge, domme, hebzuchtige, zeer dominante arme zigeuner-alcoholische vrouw genaamd PALOMA in mijn huis bracht, ging ik snel terug naar Nederland omdat dit mens puur vergif was, zowel voor hem als voor mij. John Drummond stierf op 77-jarige leeftijd aan prostaatkanker.

Eenmaal terug in Nederland, waar ik als nieuwe minnaar een knappe, zeer handige Nederlander had gevonden, 20 jaar jonger dan ik, - uiteraard als compensatie voor het feit dat ik zelf geen zoon had, begon ik ook een lesbische relatie met DIDI, die Nederlands was: helder, een beetje butch, maar met een lief en geestig karakter. Ze is tien jaar jonger dan ik en ook tien kilo lichter. Didi is een fanatieke zwemster en coach van de overwegend mannelijke homozwemmers in Amsterdam en is in het algemeen zeer nauw betrokken bij de homoscene. Ook werd ze binnen een jaar nadat we elkaar hadden leren kennen Boeddhiste en zong ze wekelijks met een groep boeddhisten haar Yam Yoram chants, waardoor ze volledig tot rust kwam. De laatste tijd, in 2019, is in Nederland de nieuwe regenboog beweging ontstaan, waartoe ik nu ook blijk te behoren als biseksuele vrouw. Mijn grote portret van de bekende homofotograaf Ernst Coppejan en een enorm groepsportret van vele andere LHBTQIA+ personen van middelbare leeftijd, werd zelfs tentoongesteld in een straatexpositie van Amsterdammers, die tot die groep behoorden. Die expositie verhuisde elke maand van de ene naar de andere locatie in Amsterdam, op verschillende pleinen of straten die voor iedereen te zien waren.

Didi is ook dichteres, en we ontmoetten elkaar in een poëzie café MEYER, in Amsterdam. Het was liefde op het eerste gezicht. Didi is vandaag nog steeds mijn beste vriendin en we ontmoeten elkaar minstens eens in de twee weken, zo niet vaker. Maar zowel de handyman, die ongeveer zeven jaar mijn vaste partner in Amsterdam was, als Didi, zijn ze nu ex-geliefden.

De laatste 16 jaar ben ik gelukkig getrouwd met de liefste man, die ik ooit heb ontmoet: PHILIP DE HAAN… Niet alleen is hij in topvorm, maar hij is ook een vreselijk aardige man, die zijn 89-jarige gezonde moeder, die buiten Amsterdam woont en zijn twee dochters regelmatig ziet. Hij kookt graag gezond met veel groenten en koolhydraat arm. Nee, we zijn geen veganisten of vegetariërs, ik ben helaas een echte snoepkous, die zich regelmatig vergrijpt aan zoetigheid en andere ongezonde lekkernijen. Philip is tien jaar jonger dan ik en samen beheren we onze mooie Bed & Breakfast genaamd XAVIERA'S HAPPY HOUSE.

Net als John Drummond waren beide mannen meer geïnteresseerd in mollige vrouwen, dus geen magere typetjes met siliconen borsten. Het grote verschil tussen Philip en John is dat Philip amper één biertje per dag drinkt en mij trouw is, terwijl John vooral na de lunch van bier hield, en later op de avond whisky en… af en toe ontmoette hij een grote blonde toeriste in een bar.

Met Philip ben ik ook naar de meeste van de bovengenoemde landen gereisd. Niet te vergeten ons bezoek aan Praag, waar ik een van mijn pienterste Amerikaanse vriendinnen, BRENDA ontmoette. Ook zij is een schrijfster, die met een Tsjechische muzikant is getrouwd. Zij heeft o.a. mijn Engelse versie van mijn twee laatste boeken helpen redigeren.

EDINBURGH THEATER FESTIVAL

Ik bezocht de laatste 30 jaar het fantastische theaterfestival in Edinburgh; aldaar speurde ik naar de meest interessante theaterstukken, die ik vaak later in Nederland en Spanje op de planken zette. Ik produceerde ze vervolgens in onze huistheaters in Marbella en Amsterdam en ook in verschillende officiële theaters. Ik deed dit totdat ik volledig overspannen raakte en twee keer in het ziekenhuis belandde met een lichte hartaanval. Ik moest uiteindelijk stoppen, maar hield contact met de meeste van deze fijne acteurs en actrices

Ik denk beste vrienden en/of fans: deze tekst zal waarschijnlijk eindigen als een van de laatste hoofdstukken in mijn nieuwe boek, Wall Talk II - Xaviera's Happy House, dat elk moment kan worden gepubliceerd. Toch wil ik dat mijn webmaster Willem Hein DIT ALS ONLINE NIEUWSBRIEF naar ieder van jullie stuurt. Beste Mailchimpers, apart krijg je deze lange tekst vergezeld van enkele foto's of filmpjes in je mailbox. Ik heb er zowaar een Nederlandse als Engelstalige versie van gemaakt!

Een flashback die net in mijn hoofd opdook is het volgende citaat, dat een van mijn Amerikaanse sekscollega's, VERONICA VERA maakte over de Happy Hooker toen dat boek voor het eerst uitkwam: XAVIERA IS A TRUE SEXUAL EVOLUTIONARY!

Jammer dat we te veel lieve vrienden hebben, die van een bepaalde leeftijd zijn...mannen vanaf 55 jaar en vrouwen boven de 65...die lijden aan typische gezondheidsproblemen zoals long- of prostaatkanker, hartaanvallen, hernia, borstkanker, leukemie, de ziekte van Crone, Parkinson of MS. En erger nog, een tiental goede vrienden/vriendinnen die ik reeds lange tijd heb gekend, zijn nu helaas overleden... niemand van Corona!!!

P.S.: Ik vergat een zeer intense love affaire van een jaar te noemen, die ik had met een lieve, slimme Amerikaanse professor Engelse literatuur in New York, MASTER CLYDE genaamd, die tijdens elke vakantie die hij van school had, naar Amsterdam vloog. We zijn grijze panters van dezelfde leeftijd... toen we elkaar ontmoetten, waren we allebei 60 jaar jong en nu zijn we nog steeds goede vrienden en soulmates.

Blijf gezond en geniet van het leven met of zonder vaste partner en houd mijn volgende boeken in de gaten, Xaviera Hollander en Philip de Haan WALL TALK I - THE PRUDENT BIRD OF PARADISE en WALL TALK II - XAVIERA'S HAPPY HOUSE.

Xie and Philip Xmas card 2 2021 10x15 min

 

Xaviera's Happy House B&B

David

David

Sleeps 2 people. Cozy - intimate atmosphere, king size bed that can also be made up as two single beds - radio,TV and Wi-Fi. Hairdryer, coffee and tea makers in all rooms, private bathroom and toilet.

Read More ...

Goliath

Goliath

Sleeps 2 to 3 people - a spacious room, artistically decorated with king size bed, round table and four chairs, refrigerator, terrace, radio and TV as well as Wi-Fi. Coffee and tea maker in room as well as hairdryer. Private bathroom and toilet.

Read More ...

Happy House B&B Amsterdam

Happy House B&B Amsterdam

Xaviera’s Happy House is the ideal bohemian place to stay at in Amsterdam for a few days, no matter why you come here: for a naughty romantic weekend, a congress at the Rai or simply as a tourist with wife and or kids. When looking for the perfect...

Read More ...

Stadionweg 17, Amsterdam, Noord Holland - 1077RV, The Netherlands